“Ο Μεσσίας για τη μικρή Νάγια ήταν ο αδερφός μου, που τη μάζεψε από τον δρόμο. Στο τηλέφωνο που ακολούθησε, παρακαλώντας με να την κρατήσω προσωρινά μέχρι να της βρούμε ένα σπιτικό, δεν μπορούσα να πω όχι, ειδικά στην σκέψη του 6κιλου ιγκουάνα στο σπίτι του, σε full ερωτική υπερδιέγερση να κυνηγάει το γατί… Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού λένε και έχουν δίκιο. Πως να αποχωριστείς ένα τυφλό γατάκι, που τρέχει παιχνιδιάρικα σ’ολόκληρο το σπίτι λες και είναι ο Daredevil, μοιράζοντας αγάπη και χαρά, μετά από μεγάλη περίοδο μιζέριας και στενοχώριας. Ακόμα και σήμερα δεν είμαι πραγματικά σίγουρος αν εμείς σώσαμε το γατί ή εκείνο εμάς.”